Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/21886 K.2012/47397

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların hırsızlık suçu şüphelisi olarak yakalanıp soruşturma ve kovuşturmadan kurtulmak amacıyla görevli polislere D.. A.. ve E.. G.. olduğunu söyleyip, D.. A.. ve E.. G..’in kimlik bilgilerinin yazılı olduğu kimlikleri ibraz ederek iftira suçunu işledikten sonra, soruşturma aşamasında iftiradan dönmeleri karşısında; 5237 sayılı TCY.nın 269.maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükümlerinin sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-Suçun işlendiği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk D.. Y..’ın üzerine atılı hırsızlık ve iftira suçlarına uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141 ile 268. maddelerinde öngörülen müeyyidenin alt sınırının 2 yılı aşmaması karşısında, 21.07.2006 olan suç tarihi nazara alındığında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 24.maddesinin 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki hali uyarınca uzlaşma kapsamında bulunduğundan suça sürüklenen çocuk D.. Y.. üzerine atılı hırsızlık ve iftira suçlarında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma önerisinde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK.nın 52/4. madde - fıkrasında, ”sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak, adli para cezasının ödenmesi için mehil verilebileceği gibi, cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verilebileceği” belirtilmesine karşın, hırsızlık ve iftira suçlarından hükmolunan 4800 T adli para cezalarının 18 yaşından küçük, aylık gelirleri olmayan ve işsiz oldukları anlaşılan sanıklar hakkında “…kastlarının yoğunluğu…özürsüz olarak duruşmaları takip etmedikleri…” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle verilen adli para cezalarının taksitlendirilmesine yer olmadığına karar verilmesi,