Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/22116 K.2012/42157

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen kararın tebliği için çıkartılan ilk tebligatın mahkemeye bildirdiği adrese çıkarıldığı, bu adreste sanığın tanınmadığının anlaşılması üzerine, Tebligat Kanununun 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 10. maddesi uyarınca Nüfus Müdürlüklerinde bulunan adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine tebligat yapılması, burada adres kaydı olmaması halinde Tebligat kanunun 35. maddesine göre eski adrese tebligat yapılması gerekirken doğrudan, sanığın eski adresine 35. madde uyarınca çıkarılan tebligatın geçersiz olduğu,

kaldı ki sanığın 08.03.2011 tarihinde Edirne Kapalı Cezaevinde başka suçtan hükümlü bulunduğu ve 27.04.2012 de bu cezaevinden tahliye edildiği, bu nedenle söz konusu 18.03.2011 tarihli tebligatın sanık ceza evindeyken eski adresine çıkarıldığı anlaşılmakla, sanığın temyiz talebinin süresinde olduğunun kabul edilmesi zorunlu olmakla, yasal temyiz süresini geçiren sanığın, sürenin geçmesinde kusuru bulunmadığından 08.12.2011 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilip, Mahkemenin 27.12.2011 tarihli temyiz isteminin reddine dair kararının kaldırılmasına karar verilerek, 03.11.2010 tarihli hüküm üzerinde yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Mağdurdan 03.11.2007 tarihinde çalınan motosiklet, 13.11.2007 tarihinde başkası kullanırken yakalandığına, sanığın savunmasında bu motosikleti Hürriyet mahallesinde oturan ve ifade verdiği tarihte cezaevinde olduğunu belirttiği Orhan isimli şahıstan alıp R.. A.. isimli şahsa sattığını belirtmesi karşısında, sanığın motosikleti aldığını iddia ettiği Orhan isimli tanık araştırılıp ulaşılabildiği takdirde ifadesine başvurulduktan sonra, diğer delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi karşısında, suçu gece işlediğinden bahisle artırım yapılırken, 5237 sayılı TCK.nun 143. maddesi uyarınca ceza en fazla üçte bire kadar artırılabilir olmakla birlikte, sanığın cezasının anılan madde uyarınca üst had olan 1/3 oranında arttırılmasına karar verilirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,