Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/26005 K.2013/15617

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müşteki ...’in kendisine ait ... plakalı aracını satmak amacıyla açık oto pazarına götürdüğü, sanıklardan ...’ın müştekiyle pazarlık yaptıkları, 8250 TL paraya anlaştıkları, yanlarında para olmadığı için şimdilik arabayı alamayacaklarını söyleyerek müştekinin yanından ayrıldıkları, sanıkların ertesi gün müştekiyi telefonla arayarak saat 15:00’ de buluşmak istediklerini beyan ettikleri, sanıkların bir araçla olay günü müşteki ve eşinin yanına geldikleri, bir süre sonra aracı kontrol amacıyla kullanmak istediklerini söyledikleri, sanık ...’ın aracın direksiyonuna geçtiği,müşteki ve sanık ...’ın yolcu kısmına oturdukları,

sanık ...’un da müştekinin eşi Şükriye ile birlikte buluşma yerindeki kafede kaldıkları, sanık ...’ın bir süre araçla gittikten sonra, müştekiye yorulduğunu, aracı kendisinin kullanmasını istemesi üzerine müştekinin direksiyona geçmek üzere arabadan indiği, kapıyı kapattığı ve sanık ...’ın bu fırsattan yararlanarak araçla birlikte uzaklaşmak suretiyle sanıkların söz konusu aracı çaldıkları,Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/13-194 E-2012/243 K sayılı kararında da belirtildiği üzere, somut olayda her ne kadar müşteki suça konu anahtarı başlangıçta özgür iradesiyle sanık ...’a teslim etmiş ise de;

bu iradenin sanık ...’ın müştekiyi araçtan indirdiği ana kadar geçerli olacağı, müştekiyi araçtan indirdiği andan itibaren sanık ... ile müşteki arasında hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceği gözetildiğinde bu aşamadan itibaren aracın anahtarını haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerektiğinden sanıkların üzerlerine atılı suçun 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d maddesinde düzenlenen haksız yere elde bulundurulan anahtarla hırsızlık kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, aynı yasanın 141/1 maddesi gereğince hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış,