Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/27100 K.2013/80

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükümlü A.. Ç.. hakkında kurulan Perşembe Asliye Ceza Mahkemesi' nin 19/06/2003 günü ve 2001/174 esas, 2003/112 karar sayılı önceki mahkumiyet hükmünün, hükümlye tebliğ edildiği, ancak temyiz edilmediği için kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarih ve 2007/125 – 186 sayılı kararında açıklandığı gibi, hükümlü A.. Ç.. hakkındaki kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.

Aynı dosyada sanık olan temyiz dışı sanık A..

K..' na ilişkin ilk hüküm, bu sanık müdafii tarafından temyiz edilip, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 21/11/2005 gün ve 2004/22405 esas 2005/16353 karar sayılı ilamı ile “5328 Sayılı Kanunun geçici 1. maddesi gereğince 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 5349 sayılı Kanunla değişik 9. maddesi uyarınca; sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması” nedeni ile bozulup, “bozmadan 5320 sayılı Kanunun 8/1. ve 1412 sayılı CMUK.nun 325. maddeleri uyarınca temyiz talebi olmayan sanık A..

Ç..' ın da yararlanmasına” karar verilmiş, ancak sanık A.. K.. hakkındaki hüküm, 5237 sayılı Yasa hükümleri kapsamında sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekçesiyle bozulmuş olup, bu bozmanın hakkındaki hüküm kesinleşmiş bulunan A.. Ç..' a sirayeti mümkün olmadığından, bozma sonrası diğer sanık Ali hakkında yargılamaya devam olunurken, hükümlü A..