Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/30442 K.2013/26918

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Mahkemenin tekerrüre esas aldığı Denizli 4 Asliye Ceza Mahkemesinin 15/04/1999 tarih, 1999/87 Esas ve 1999/442 Karar sayılı ilamının, aynı mahkemenin 19/03/2009 tarihli yazısı ekinde bulunan ilama verilen kesinleşme şerhinde henüz infaz edilmediğinin belirtildiği, sanığın Uyaptan alınan adli sicil ve arşiv kaydına göre mahkemenin tekerrüre esas aldığı ilamın 12/08/2003 tarihinde infaz edildiğinin anlaşılması karşısında; tekerrüre esas alınan ilamın infaz tarihinde tereddüt oluştuğundan, tekerrüre esas alınan ilamın hangi tarihte infaz edildiği kesin olarak belirlendikten sonra sonucuna göre tekerrüre esas alınıp alınamayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkumiyetinin sonucu olarak sanıkların 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesinin 1.fıkrasının “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, ancak kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,