Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/3510 K.2012/40927

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafinin temyiz dilekçesinin kapsamına göre temyiz isteğinin işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükme yönelik olduğu anlaşılmakla bu suça hasren yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık müdafinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Yakınanın şikayetinden vazgeçtiğinin anlaşılması karşısında,5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24.maddesi ve 5560 Sayılı Kanunun 24.maddesiyle 5271 Sayılı CMK.nın 253.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca,18 yaşından küçük olan sanığın yasal temsilcisine ve yakınana uzlaşma önerisi yapılmadan,22.11.2008 tarihinde küçük sanığa yapılan uzlaşma önerisi ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/ 11-250 esas 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararda, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması,

manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği,işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden katılanın bir tazminat talebi bulunmadığı anlaşılmakla adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında 5271 Sayılı CMK’nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı da değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken,

“sanığın mağdurun zararını gidermeye yanaşmadığı” biçimindeki gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8/3.maddesinin”müdafii veya vekile tarife gereğince ödenen meblağ ile zorunlu yol giderleri yargılama giderlerinden sayılır” hükmü ve 5271 Sayılı CMK.nın 324/1 ve 325.maddeleri gereğince çocuk sanığa tayin edilen müdafiine tarife gereğince ödenen ücretin sanığa yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-5237 Sayılı TCK.nın 52/4. ”sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak, adli para cezasının ödenmesi için mehil verilebileceği gibi, cezanın belirli taksitler halinde ödenmesinede karar verilebileceği”belirtilmesine karşın, hükmolunan”3.000.TL”adli para cezasının 18 yaşından küçük, aylık geliri olmayan veöğrenci olduğu anlaşılan küçük sanık hakkında “ceza miktarı itibarıyla taksitlendirilmesine yer olmadığına” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle karar verilmesi,