Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/8843 K.2013/29479

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında, kasten yaralama suçundan ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına’ ilişkin karara yönelik olarak katılan sanıklar ... ve ... vekillerinin itirazları üzerine ... 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2010 tarih ve 2010/74 D.... sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği ve bu karar karşı her hangi bir kanun yoluna başvurulmadığı belirlenmekle tebliğnamedeki bu husustaki düşünceye iştirak edilmemiştir.

A-Katılan Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçlarından kurulan beraat hükümlerine ilişkin katılan sanıklar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-Suç için, yasada, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza(hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez(Yeni TCK.m.50/2). Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir.

T.C. -2-

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

YARGITAYİLAMI

TCK.nın 86/2. maddesindeki suç tanımında, hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Kanunun 50/2.maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık ... ile tanıklar ....ve ....’un ifadelerinde, katılan ...’ın sanığın oğluna dükkanın önünde hakaret içerikli sözler söylemesi üzerine olayların geliştiğinin anlaşılması karşısında sanık ... lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin kararda tartışılmaması,