Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/10603 K.2013/12025

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hapis cezasına hükmedildiği halde 5237 sayılı TCK'nın 53.maddesinin birinci fıkrasında yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesine göre anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın, kasten işlenmiş suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması nedeniyle; infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görüldüğünden,

Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.01.1997 tarihli, 1995/535 esas ve 1997/9 karar sayılı ilamı nedeniyle mükerrir olan sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nın 58.maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi ise karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 Sayılı TCK'nın 165/1.maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile “altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adli para cezası (09.07.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5918 Sayılı Yasanın 3. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası)” yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Yasanın 52/1.maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu;

somut olayda sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı “suçun şekline, sanığın kişiliğine, olayın özelliklerine ve TCK’nın 61.maddesinde belirlenen kriterlere göre” alt sınırdan hapis cezası belirlendiği halde, adli para cezası ile ilgili temel ceza belirlenirken aynı gerekçeler gösterilerek alt sınırdan uzaklaşılıp 30 gün karşılığı adli para cezasına hükmolunması suretiyle kararda çelişkiye neden olunması,