Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/11441 K.2014/4280

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükümde, yasa yoluna başvuru süresinin başlangıç tarihi, kararın tebliği yerine “tefhimi” şeklinde hatalı gösterilmiş ise de; temyiz süresi her halde en lehe olarak tebliğden itibaren işlemeye başlayacağından bu hata sonuca etkili görülmemiş, ancak; gerekçeli kararın, sanığın savunmasında belirttiği adreste tanınmaması nedeniyle iade edilmesi üzerine herhangi bir adres araştırması yapılmaksızın, önceden tebligat yapılmayan adrese usule aykırı biçimde, 05.01.2010 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmesi karşısında, sanığın temyiz başvurusunun öğrenme ile süresinde yapıldığı kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın talimat yoluyla savunması alınırken suçlamayı kabul etmemesi, yönteme aykırı olarak tebliğ edilen kararı temyiz edememesi üzerine cezasının infazına başlandığında ise verdiği temyiz dilekçesi niteliğindeki dilekçede, müddetnamede tutuklu olarak gösterildiği sürelerde tutuklanmadığını, daha önce nüfus kaydını kaybettiği için başka birisi tarafından atılı suçun işlenmiş olabileceğini, tutukluluk bilgi ve kayıtları incelendiğinde gerçeğin ortaya çıkacağını belirtmesi karşısında, maddi gerçeğin tereddüde yer vermeyecek biçimde tespiti bakımından, temyiz dilekçesinde belirtilen hususlarda araştırma yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmesi,