Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/11592 K.2013/16016

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın, yokluğunda kurulan hükmün, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği 16.05.2008 tarihinde, başka bir suç nedeniyle cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanığa yapılan tebligatın geçersiz olması nedeniyle, sanığın öğrenmekle hükmü süresinde temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından, sanığın temyiz isteminin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, konut dokunulmazlığını bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı ve sanığın kasıtlı bir suçtan mahkumiyetinin de bulunmadığının anlaşılması karşısında;

sanık hakkında, 5271 sayılı CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “sanığın zararı gidermediği” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kabule göre de; adli sicil kaydında yer alan bir mahkumiyetin bulunmaması karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 51/1 madde ve fıkrasının (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen sanık hakkında, aynı fıkranın (b) bendinde belirtilen “sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda bir kanaatin oluşması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken,

sanığın kovuşturma evresinde sorgusunun istinabe yoluyla alındığı, mahkumiyet kararını veren hakim tarafından hiç görülmediği, istinabe edilen mahkemenin ifade alma sırasında sanığın olumsuz tutum ve davranış sergilediğine dair bir tespiti duruşma tutanağına geçirilmemiş olduğu halde, “suçun işlenmesindeki özellikler, sanığın yargılama sürecinde sergilediği tavır dikkate alınarak” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında 51. maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,