Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/14767 K.2013/19379

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hırsızladığı müştekiye ait aracı, diğer sanık M.. A..’ya verdiği, bu sanığında aracı A.C.. aracılığıyla, Y. M..’a sattığı, bilahare yer gösterme sonucu çalınan aracın Y. M..’dan alınarak, hasarlı olarak müştekiye iade edilmiş ise de, sanık M.. A..’nın Y. M..’dan aldığı araç bedelinin yarısını B.. H..’ya ödediği, sanık B.. H..’nın aldığı bu bedeli yanında tutması karşısında, sanığın etkin pişmanlık gösterdiğinden bahsedilemeyeceğinden ve hakkında 5237 sayılı TCK.nun 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK.nun 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca sanığın eyleminin uyduğu kabul edilen 765 sayılı TCK ve 5237 sayılı TCK.nun tüm hükümleri olaya ayrı ayrı uygulanmak suretiyle sonuçların belirlenmesi, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK uygulandığında ayrıca mala zarar verme suçunu da oluşturacağı da gözetilerek, bu şekilde belirlenen sonuç cezaların karşılaştırılması ve sonucuna göre lehe olan kanunun belirlenmesi gerekirken, denetime olanak verecek biçimde cezalar hesaplanıp sonuçlar belirlenmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK gereğince yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suç tarihi itibariyle mala zarar verme suçlarının uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilip, taraflara usulünce uzlaşma önerisinde bulunularak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin nazara alınmaması,

3- Kabule göre de; müştekiye ait kapıları kilitlenmek suretiyle park edilen aracın çalınması eylemi 5237 sayılı TCY'nun 142.maddesinin 1.fıkrası (b) bendindeki suçu oluşturduğu halde, sanık hakkında hüküm kurulurken aynı madde-fıkranın (e) bendinden uygulama yapılması,