Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/14824 K.2013/13887

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen kararın, Tebligat Kanunun 10/1. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğun duruşmada bildirdiği en son adresine tebliğ edilmesi gerekirken, aynı Kanunun 21/2. maddesine göre doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiğinin ve yapılan bu tebliğ işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, karardan haberdar olmadığını bildiren suça sürüklenen çocuğun, 25/01/2013 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek ve 28/01/2013 tarihli, 2011/174 E. ve 2012/447 K. sayılı temyiz isteminin reddine dair ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesinde, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen 3000 Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin 1412 Sayılı Kanunun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun geceleyin ve birden fazla kişiyle birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK.nun 116/4 ve 119/1-c maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.