KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2013/16021 E., 2014/4008 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Hüküm tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmün kapalı duruşmada açıklanması gerektiği gözetilmeden, hükmün verildiği son duruşmanın açık olarak yapılması, giderilme olanağı bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.
1) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;
Sanığın müştekiye ait park halindeki 65 NF 320 plakalı kamyonun mazot deposundan mazot çaldığının anlaşılması karşısında, eylemine uyan 5237 sayılı TCY.nın 142/1-e maddesi yerine, aynı Yasanın 142/1-b maddesiyle uygulama yapılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, ,
2) Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyizine gelince ;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
I-Görgü tespit tutanağında, müştekiye ait 65 NF 320 plakalı aracın yakıt deposunun açık ve depo kapağının üzerinde olmadığının belirtildiği ,araca ne şekilde zarar verildiğine yönelik dosya içerisinde bir bilgi ve belge olmadığı gibi bu konuda herhangi iddianın da yer almadığının anlaşılması karşısında, araca ne şekilde zarar verildiği ve delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması ,
II- 5275 Sayılı Yasanın 106/4. maddesi gereğince “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” hükmü gözetilmeden, yaşı küçük sanığın adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde hüküm kurulması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2013/16021, K. 2014/4008, 17 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama