Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/16749 K.2013/18571

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin ... Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı Yasanın 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın savunmasında, atılı suçu soyadlarını bilmediği “...” ve “...” adındaki kişilerle birlikte işlediğini belirttiği ancak dosya içeriğine göre, bu kişilerin kimlik bilgilerinin belirlenemediği gibi, kabul ve gerekçeye göre de, sanığın bu şekildeki savunmasının kısmen red ve inkara yönelik olduğu, sanığın eylemi tek başına işlediğinin kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 119/1-c maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,