Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/17216 K.2013/19026

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanıklar ... ve ... ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 22.12.2003 tarihli hüküm ile hırsızlık suçundan beraatlerine karar verildiği, sanıklar müdafiinin sadece hakkında mahkumiyet kararı verilen sanık ... hakkındaki hükmü temyiz ettiği, sanıklar hakkında verilen beraat kararını temyiz etmediği bu kararın kesinleşmesi nedeniyle yeniden verilen beraat kararının yok hükmünde olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşıldığından 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı C.M.U.K'nun 317. maddesi uyarınca, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin istem gibi REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

1) Sanığın, aksi iddia edilmeyen şikayetçi beyanına göre, camları kapalı ve kapıları kilitli vaziyette park halindeki arabasının içinde bulunan çantadaki altınları, arabaya ve kilit aksamına zarar vermeden çaldığı şeklindeki eyleminin, 765 sayılı TCK.nun 493/2 ve 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d maddesindeki taklit ya da sair alet uydurarak kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu oluşturmasına karşın, mahkemece lehe yasa değerlendirmesi yapılırken, hatalı olarak 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,