Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/17772 K.2013/16548

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’in yokluğunda verilen 28.10.2005 tarihli hükmün Tebligat Kanunu’nun 35.maddesine göre 19.07.2006 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın 11.04.2011 tarihinde hükmü temyiz ettiği, süresi içinde temyiz isteminde bulunulmadığı gerekçesiyle 25.05.2011 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin reddedildiği, temyiz isteminin reddine dair 25.05.2011 tarihli ek kararın 06.06.2011 tarihinde cezaevinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın 13.06.2011 tarihinde süresi içinde ek kararı temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2.maddesinde, 4709 Sayılı Yasanın 16.maddesiyle 03.10.2001 günü yapılan değişiklikte, “devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” biçimindeki düzenlemesine aykırı olarak 28.10.2005 tarihli mahkumiyet hükmünde yasa yoluna başvuru süresinin belirtilmediği, hükmün temyiz edilebilmesi için nereye ve ne biçimde başvurulacağı hususlarının açıklanmadığı, yasa yoluna başvuru konusunda sanığın yanıltıldığı anlaşılmakla, sanığın 11.04.2011 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek ve temyiz isteminin reddine dair 25.05.2011 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre sanığın eylemine uyan, 765 Sayılı TCK’nın 493/2, 522/1, 81/2.maddeleriyle, 5237 Sayılı TCK’nın 142/2-d, 53.maddeleri uyarınca uygulama yapılıp, her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilerek ve sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa hükümlerinin belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, 5237 Sayılı TCK’nın ilgili hükümlerinin açıkça sanığın lehine olduğunun anlaşılması karşısında, bu husus bozma nedeni yapılmamış,

Sanık hakkında 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu’na göre hüküm kurulmasına rağmen tutuklukta geçirdiği sürelerin anılan Kanun’un 63.maddesi yerine TCK’nın 40.maddesine göre mahsubuna karar verilmesi yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmiş,

Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK’nın 53.maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiği düşünülmemiş ise de; bu eksikliğin infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.