Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/19122 K.2013/20402

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanığın, hakkında mühür bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

6352 sayılı yasanın geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Dairemizin 30.07.2012 günlü iade kararının sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu, daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvurularının geçerli olduğu, Dairemizin iade kararından sonra mühür bozma suçundan kurulan hüküm hukuken geçersiz olup, sanık hakkında mühür bozma suçundan 13.10.2009 tarihinde verilen karara yönelik temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Mühür bozma suçundan sanığın yüzünde hükmolunan 13.10.2009 tarih ve 2009/702-1146 sayılı hükmü, 1412 Sayılı CMUK.nun 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık yasal temyiz süresi geçtikten sonra 06/05/2011 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanığın, hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan 13.10.2009 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan sanığın yüzünde hükmolunan 13.10.2009 tarih ve 2009/702-1146 sayılı hükmü, 1412 Sayılı CMUK.nun 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık yasal temyiz süresi geçtikten sonra 06/05/2011 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

3-Katılan vekilinin, 11.12.2012 tarih ve 2012/1186-1270 sayılı karşılıksız yararlanma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın, hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan 13.10.2009 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebi reddedilmiş olmakla bu karar kesinleştiğinden, Dairemizin 30.07.2012 tarihli iade yazısı üzerine mahkemece yeniden kurulan hükmün uyarlama yargılaması olarak kabul edilmesi gerektiğinden, uyarlama yargılaması sonucunda hükümlü hakkında kurulan 11.12.2012 tarihli kararın katılan vekili tarafından temyiz edildiği belirlenmekle,

Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun' un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından,