KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2013/20279 E., 2013/22942 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Ekim 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Karşılıksız yararlanma
- Hüküm
- Ceza verilmesine yer olmadığına ve yargılama giderlerinin sanığa yüklenmesine dair
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 13.03.2012 gün ve 2011/4–415 esas, 2012/92 karar sayılı kararında da belirtildiği gibi, 5271 Sayılı CMK’nın 327.maddesinin birinci fıkrasında; “hakkında beraat veya ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen kişi, sadece kendi kusurundan ileri gelen giderleri ödemeye mahkum edilir” şeklindeki düzenlemeye yer verilmiş olup, maddenin gerekçesinde ise “sanığın kendi kusuruyla sebep olduğu giderler” kavramı ile “hakkında kamu davası açılmış olan kişi kendi savsama veya kusuruyla bilirkişi veya tanıkların dinleneceği veya yüzleştirme yapılacak duruşmaya katılmaması ve bu işlemlerin yenilenmesinin gerekmesi, kendisini suçlama gibi nedenlerden kaynaklanan giderlerin anlaşılması gerektiği” açıklanmıştır.
Somut olayda ise, katılan lehine hükmolunan vekalet ücretinin sanığın kusurundan kaynaklanan bir gider olarak kabul edilmesi olanağı bulunmadığı gibi, dosya kapsamına göre sanığın kusurundan kaynaklanan herhangi bir yargılama gideri de bulunmadığından,
elektrik enerjisi hırsızlığı (karşılıksız yararlanma) suçundan açılmış kamu davasında 6352 sayılı Yasanın geçici 2/2. ve 5271 Sayılı CMK’nın 223/4-a. maddeleri gereğince sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın vekalet ücreti ile diğer yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları ile tebliğnamadeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 Sayılı CMUK’nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2013/20279, K. 2013/22942, 7 Ekim 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama