Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/20309 K.2014/8560

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa gerekçeli kararın Tebligat Kanununun 35.maddesine göre tebliğ edildiği adrese daha önce tebligat yapılmadığından bu tebligatın usulüne uygun olmadığı ve 02.12.2011 tarihinde hükmü öğrenmekle temyiz etmesi üzerine mahkemenin 19.12.2011 tarihli ek kararla temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verdiği bu red kararının tebliğ edildiğine dair bilgi ve belgeye dosyada rastlanmadığı ancak sanığın 11.01.2012 tarihli dilekçeyle temyiz hakkının verilmesini ve infazın durdurulması talebini içeren dilekçesi üzerine Bursa 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2012 tarih ve 2012/74 değişik iş sayılı kararı ile infazın durdurulmasına karar verildiği

anlaşılmakla süre yönünden verilen temyiz isteminin reddine dair 19.12.2011 tarihli ek kararın tebligat geçersizliği nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1-c maddesi uygulanırken, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden bu haktan infaz tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,