KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2013/21487 E., 2014/8774 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
II-Sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Sanığın suçlamayı kabul etmemesi, mağdurun işyerini 17.30 sıralarında kapatıp ertesi gün 07.05 sıralarında geldiğinde hırsızlığı farkettiğini bildirmesi, tanık ...'ün ise "Olay gecesi saat 02.00-04.00 arasında suça konu işyerinin karşısında yabancı bir araç ve şahıs gördüğünü" söylediği ancak teşhis yaptırıldığında gördüğü şahsın sanık olmadığını bildirmesi karşısında; eylemlerin gerçekleştirildiği saatin tam olarak belirlenememesine rağmen tanık ...'ün olay gecesi 02.00-04.00 saatleri arasında sanığı olay yerinde gördüğü gerekçesiyle hırsızlık suçundan verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca arttırılması ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı yasanın 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması,
2-Sanığa atılı işyeri dokunulmazlığını bozma suçu, suç tarihi itibariyle 19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrası b bendi uyarınca; soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın uzlaşma kapsamındaki suçlardan olduğu halde, 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemleri yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2013/21487, K. 2014/8774, 1 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama