KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2013/21505 E., 2014/16214 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Haziran 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, suç uydurma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;
Sanığın, yakınana ait bağ evinin tavuk damının ağaç kapısındaki asma kilidi tutan kolun sökülerek içeriden bir kısım bağ demirinin çalınması şeklinde gerçekleşen eyleminde, hırsızlık suçunun tamamlandığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine katılınmamıştır.
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY.nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, ancak “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Yasanın 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCY.nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı ceza gereği 5237 sayılı TCY.nın 53/1,a-b-c-d-e bentlerindeki haklardan infaz tamamlanıncaya kadar, aynı Yasanın 53/1-c maddesinde belirtilen “kendi altsoyu” üzerindeki velayet hakkından;
vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin koşullu salıverme tarihine kadar uygulanmasına” karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2013/21505, K. 2014/16214, 9 Haziran 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama