KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2013/22507 E., 2014/11402 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü.
Suça sürüklenen çocuğun daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CYY.nın 231/6.maddesinin ‘a’ bendinde yazılı ‘kasıtlı bir suçtan mahkum olmama’ nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede,
A- hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA
B- hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarına gelince,
Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1- ...’nin ifadesinde hırsızlık suçunu diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte işlediğini beyan etmesi ve diğer sanıklarında ifadelerinde olay yerinde gözcülük yaptıklarını beyan etmelerine göre, ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK.nun 119/1-c maddesi uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
2-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK.nun 116/2-4 maddesi gereğince hükmolunan 1 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanunun 31/3.maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapıldığında 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi,
3- 5237 sayılı TCK.nun 50.maddesinin 3. fıkrası uyarınca daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş ve suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış olan hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 1.fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2013/22507, K. 2014/11402, 30 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama