Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/22822 K.2014/11238

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.

Güveni kötüye kullanma suçunda ise, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine cezalandırılmaktadır. Zilyetlik rızayla faile devredilmelidir.

Somut olayda; sanığın, arkadaşı olan mağdurdan telefonunu 15 dakikalığına konuşmak maksadıyla alarak yanından ayrılması ve sanığın telefonu geri getirmemesi üzerine mağdurun bir çok kez sanığı aramasına rağmen sanığın tanımadığı birileri tarafından telefonun kendisinden alındığından bahisle telefonu iade etmemesi şeklinde gerçekleşen olayda, 15 dakikalığına kullanılmak üzere zilyedliği sanığa devredilen telefonun iade edilmeyerek zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu halde suç vasfının hatalı değerlendirilmesi ile hırsızlık suçundan hüküm kurulması;