Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/25771 K.2014/18193

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Adli Sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık M.. U.. hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık A.. Ü..'in yükletilen hırsızlık suçunu kabul etmemesi, sanık M.. U.. ile davası ayrı görülen ve bu dosyada tanık olarak dinlenen D.. S..'nın soruşturma aşamasında hırsızlığı birlikte yaptıklarını ifade etmeleri ve dosyada mevcut iletişim tespit tutanaklarının da adı geçenlerin ifadelerinde doğrulaması karşısında, sanık A.. Ü..'in üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğine ilişkin mahkumiyetine yetecek nitelikte kuşkutan usak kesin kanıtların neler olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanıp tartışılmadan adı geçen sanık Ali'nin yükletilen suçtan mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Mağdurun soruşturma aşamasındaki ifadesinde suça konu otomobilin saat 23:30-07:30 saatleri arasında çalındığını belirtmesi, sanık M.. U..'nun kolluk görevlileri tarafından alınan ifadesinde suça konu aracı 07:00-08:00 saatlerinde çaldıklarını söylemesi karşısında, hırsızlık suçunun gece işlendiğinin kabulünü gerektirir kanıtlar ortaya konulmadan 5237 Sayılı TCK.nun 143/1. maddesi uyarınca sanıkların cezalarında arttırım yapılması,

Kabule görede;

3-Sanıklara verilen cezanın 5237 Sayılı TCK.nun 143/1. maddesi uyarınca arttırılması sırasında hesap hatası yapılarak hapis cezasının 3 yıl 9 ay yerine 4 yıl olarak belirlenerek fazla cezaya hükmolunması,

4- Sanıkların kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış otomobili kapısını zorlayıp açtıktan sonra düz kontak yaparak çalmaktan ibaret eylemlerinin 5237 Sayılı TCK.nun 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden 142/1-e maddesinin uygulanması,