Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/30819 K.2013/26062

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen kararın, sanığın sorguda belirttiği adrese tebliğe gönderildiği, ilgilinin adresten ayrıldığı gerekçesiyle tebligatın yapılamaması üzerine Tebligat Yasasının 21. maddesine göre sanığın mernis adresine tebliğ için gönderildiği, sanığın söz konusu adreste de bulunamaması üzerine tebliğe konu kararın mahalle muhtarına imza karşılığında teslim edildiği, ancak Tebligat Yasasının 21/2. maddesinde öngörülen, tebliğe konu kararın muhtara bırakıldığını belirtir ilmuhaberin sanığın kapısına yapıştırıldığına dair bir kayda tebligat parçasında yer verilmediği, bu nedenle sanığa yapılan tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmakla;

sanığın 30.07.2013 tarihindeki temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek ve temyiz isteminin reddine dair 31.07.2013 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Ceza Yargılama Yasası'nın 213.maddesine göre sanığın hakim ya da mahkeme huzurunda yaptığı açıklamalar ile Cumhuriyet savcısı tarafından alınan ifadelerin duruşmada okunabilmesi kabul edilerek Cumhuriyet Savcısı tarafından alınan ifadelere de kanıt (delil) olma değeri tanınmıştır. Buna karşılık, şüphelinin kollukça alınan ifadesine ilişkin tutanağın duruşmada okunabilmesi için, kollukta ifade alındığı sırada müdafinin hazır bulunması koşulu aranmaktadır.

Somut olayda sanık, yakınan hırsızlık suçunu işlediğini mahkemede kabul etmemiştir. Kollukta ise, ifadesi alınırken, müdafinin hazır olmadığı sırada suçunu ikrar ettiğinden, 5271 sayılı CYY.nın 213. maddesi uyarınca bu ifade tutanağı duruşmada okunamayacağı gibi hükme de esas alınamayacağı gözetilmeden, atılı suçu sanığın işlediğine ilişkin başkaca hangi kanıtlarınhükme esas alındığı açıklanıp tartışılmadan, varsa sanığın savcılık ve soruşturma aşamasındaki sorgusuna ilişkin ifadeleri dosya içerisine konulmadan mahkumiyet kararı verilmesi,