Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/31941 K.2014/25306

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-5237 sayılı TCK'nın 36/1. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmünün failin icra hareketlerini bitirme olanağı varken iradesi ile pişmanlık duyarak kendiliğinden eylemine son vermesi veya icra hareketlerini sürdürme ya da sonucu gerçekleştirme olanağı bulunduğu halde gönüllü olarak neticenin meydana gelmesini önlemesi halinde uygulanabilen bir yasa normu olduğu; somut olayda, görgü tanığı G..

T..'in anlatımına göre, sanıkların olay günü müştekinin 4. kattaki evinin kapı ziline bastıkları kapıyı kimse açmayınca ellerindeki toka ile kapıyı açarak içeri girdikleri, evde 5 dakika kadar kaldıkları, apartmandan çıkıp giderken polis memurları tarafından apartmandan yaklaşık 50 metre mesafede yakalandıkları ve savunmalarında bohça satarken kapı zillerine bastıklarını, müştekinin evinin ziline basmış olabileceklerini ancak eve girmediklerini belirtmeleri karşısında sanıkların bu şekilde gelişen eylemlerinden,

gönüllü olarak vazgeçtiklerini gösteren herhangi bir delil bulunmadığından üzerlerine atılı ve sübut bulan hırsızlığa teşebbüs suçundan mahkumiyetleri yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle atılı suçtan olayda uygulama imkanı bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesi uyarınca haklarında ceza tertibine yer olmadığına” karar verilmesi,

2-Suç tarihinden önce 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/4. maddesine göre hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının bozmak suçunun işlenmesi halinde, bu suçtan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet koşulunun aranmayacağı gözetilmeden, şikayetten vazgeçme nedeniyle konut dokunulmazlığının bozmak suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,