Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/32175 K.2013/27188

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık İsmet’in, haksız yere elinde bulundurduğu anahtarla yakınana ait işyerinin kapısını açarak, sanık ... ile birlikte hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında, sanık ...’ın eyleminin 5237 Sayılı TCK’nın 142/2-d.maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması,

Sanığın, işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu ... isimli kişi ile birlikte işlediği kabul edilmesine karşın, sanık hakkında 5237 Sayılı TCK’nın 119/1-c.maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/6-1142 E., 2013/17 K. sayılı ve 22.01.2013 tarihli kararında da belirtildiği gibi konut (işyeri) dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi durumda uzlaşma hükümleri uygulanamayacağından, tebliğnamedeki bu konuya ilişkin bozma düşüncesine katılınmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 Sayılı TCK’nın 53.maddesinin 1.fıkrasının ( c ). bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Yasanın 53/1-c.maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkralarından TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkartılarak,