Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/33039 K.2014/3787

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın,17.12.2003 tarihinde gündüz vakti mağdurun evinden hırsızlık yapması eylemi ile ilgili olay yeri tespit tutanağında, kapının sert bir cisimle zorlanarak açıldığının belirtilmesi, mağdurun komşusu olan Aziz Özkıvrak'ın 17.12.2003 tarihli ifadesinde kapının kırık olduğunu söylemesi, sanığın da 09.01.2004 tarihli ifadesi ile aynı tarihli yer gösterme tutanağında kapıyı kırdığını savunması, kapının muhkem olduğunun bilirkişi tarafından tespit edilmesi karşısında; sanığın kapıyı haksız yere elde bulundurduğu veya taklit anahtar ile ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle suçu işlediğine dair delil bulunmadığı anlaşılmakla;

atılı eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesi ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 102/3 maddelerine göre, hükümden önce 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 66/1-e, maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri doğrultusunda, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Yasanın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının 09/01/2004 tarihli sorgu ile hüküm tarihleri arasında gerçekleştiği gözetilmeden, yazılı şekilde 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,