Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/33490 K.2014/26858

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz istemlerinin 1412 Sayılı Yasanın 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 142/1-b, 143 ve 35. maddeleri uyarınca hükmolunan 10 ay 25 gün hapis cezasından aynı kanunun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 5 ay 25 gün hapis yerine 5 ay 16 gün hapis cezasına karar verilmesi ve sonraki uygulamaların da bu miktar yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Suça sürüklenen çocuklara Ceza Yargılama Yasası’nın 150/3. maddesi uyarınca, Baro tarafından savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu savunman için ödenen avukatlık ücretlerinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuklara yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olması,