Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/35186 K.2013/31224

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık A.. Y..'ın mernis adresine, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2 maddesine göre yapılan tebligatta, tebligat parçasının kapıya yapıştırıldığına dair bir açıklamanın bulunmaması nedeniyle tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmakla, sanığın 14.02.2013 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yakalama üzerine Bursa 11 Asliye Ceza Mahkemesi'nde alınan ifadesinde duruşmalardan bağışık tutulmak istediğini beyan etmesi nedeniyle savunma hakkının kısıtlanmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede yer alan (1) nolu bozma düşüncesine katılınmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Mağdurun, 30.09.2010 tarihli oturumda sanıkların, soruşturma evresinde 21.08.2010 tarihinde, zararının tamamını giderdiklerini belirtmesi karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 168.maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın, mağdurun park halinde bulunan iki adet iş makinasının deposunun kilit kapağını zorlayarak açtıktan sonra içindeki mazotları almaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02/10/2007 gün, 2007/6-195-197 E.K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, hırsızlık suçunun bir yerde işlenmeye başlandıktan sonra devam eden hareket birliği içinde ve kesintisiz sürdürülerek aynı mağdurun yakında bulunan farklı yerdeki eşyasına karşı işlenmesinin aynı suç işleme kararıyla birden fazla işlenmesi halini oluşturmayıp yasada tanımlanan suç tipine uygun tek bir fiil niteliği taşıyacağı,

bu itibarla 5237 sayılı TCK’nın 43.maddesinde tanımlanan zincirleme suç hükümlerinin uygulama yerinin bulunmadığı, sanığın eyleminin bütün halinde tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,