Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/35317 K.2013/29123

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,143. maddelerine uyan hırsızlık suçunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 esas ve 2012/1842 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesinde düzenlenen “suçun gece vakti işlenmesi”nin, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinden olup aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı süresinin hesabında dikkate alındığında, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 143/1.maddelerine uyan hırsızlık suçundan aynı Yasa'nın 66/1-d maddesinde öngörülen 15 yıllık asli zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Bozma üzerine yapılan yargılamaya,toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı,5237 sayılı TCK'nın 142.maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçunun ögelerinin farklı olduğu;

sanığın olay gecesi 01.30 sıralarında müştekinin işyerinin muhkem olduğu belirlenen kapı kilidini kırarak içeri girip pek fahiş değerde olduğu anlaşılan 37 ekran TV ve kumandası,bir adet bilgisayar monitörü ve kasası ile bir adet faks cihazını çalması şeklinde gerçekleştirdiği hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,143 ve 168. maddelerine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra,

aynı Kanunun 151/1. ve 116/2-4. maddelerine uyan mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarını da oluşturduğu,mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçları yönünden 5237 sayılı TCK'nın 151,116/4,66/1-e,67/3-4.maddeleri uyarınca hesaplanan zamanaşımı süresinin suç ve inceleme tarihleri itibariyle geçmiş bulunması nedeniyle bu iki suç açısından davanın düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinden 5237 sayılı TCK. hükümleri uyarınca verilecek olan kararın sanık lehine sonuç doğuracağı gözetilerek karar verilmesinde zorunluluk bulunması,