Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/36006 K.2014/25673

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın adli sicil kaydında yer alan İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/03/2000 tarihli 95-37 sayılı kararının tekerrüre esas olduğu halde, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kanun'un öngördüğü sınırlar arasında ceza tayini hakimin takdir ve değerlendirme yetkisinde ise de; bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması bu konudaki gerekçenin, suçun işleniş şekli, Kanun'a aykırılığın derecesi, suç sebepleri, sanığın kişiliği, kastın yoğunluğu gibi hususların dosya içeriğine uygun olması gerekmektedir.

Somut olayda, sanığın katılana ait iş yerinden, acıktığı için çaldığını söylediği 5 adet pastırma ve 7 adet kavurma ile güvenlik görevlisince iş yerinin hemen çıkışında yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, hırsızlık suçundan en üst sınırdan ceza verilmesini,

yine eylemin teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle TCK'nın 35. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılırken en az oranda indirim yapılmasını gerektiren bir özellik olmadığı gibi cezanın en üst hadden verilmesi için belirtilen gerekçenin aynı Yasa'nın 61. maddesinde belirtilen kriterlere de uygun olmadığı ve sanığın duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir davranışının da bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,