Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/36806 K.2013/29544

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, 1412 sayılı CMUK'nın 138, 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 149, 150. maddeleri uyarınca, şüpheli veya sanığın soruşturma ve kovuşturmanın her evresinde müdafi talep edebileceği gibi şüpheli veya sanık on sekiz yaşını doldurmamış ya da sağır, dilsiz veya kendini savunamayacak durumda malul olursa istemi aranmaksızın müdafii atanacağı, kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu müdafie yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı,

bu durumda zorunlu müdafi sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa da; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği, somut olayda gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiği, tebligat evrakında “müdafii tarafından yapılan temyiz başvurusuna onay verip vermediğini bildirmesi, aksi halde temyizi reddetmiş sayılacağı” hususlarının ihtar edildiği,

ancak yapılan temyiz başvurusuna onay verdiğine dair sanığın herhangi bir dilekçesinin veya beyanının bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın rızası dışında atanan müdafiinin temyiz istemini kabul etmediği belirlenerek yapılan incelemede;