Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/6031 K.2013/7743

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık tarafından sunulan 19/09/2011 havale tarihli dilekçe üzerine yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında 11/05/2011 tarihinde verilen mahkumiyet hükmünün 03/06/2011 tarihinde müdafiine tebliğ edildiği, 06/06/2011 tarihli dilekçe ile sanık müdafiinin temyiz harcını yatırmayacağını belirterek temyiz etmesi üzerine bu kez sanığa 40 TL temyiz harcını yatırması için ihtarat içeren davetiyenin 30/06/2011 tarihinde tebliğ edildiği, sanık tarafından da yatırılmaması üzerine mahkemece 08/08/2011 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, ek kararın 25/08/2011 tarihinde tebliği üzerine sanık tarafından 19/09/2011 tarihli dilekçe ile temyiz harcı da yatırılmak suretiyle temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, temyiz isteminin 25/08/2011 tarihinde tebliğ edilen ek karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

25/08/2011 tarihinde tebliğ edilen ek kararı 1412 sayılı CYUY.nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 19/09/2011 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Katılan vekili tarafından yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Temyiz isteminin reddine dair 08/08/2011 tarihli kararın temyiz incelemesi için gönderilmesinin ardından Cumhuriyet Başsavcılığının 13/07/2012 tarihli yazısıyla, “02/07/2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun uyarınca hükümlü hakkında bir karar verilmesi” istemi üzerine mahkemece verilen 18/07/2012 tarihli kararın katılan vekili tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17/05/2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01/06/2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 Sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98 ile 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından,