Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/6508 K.2013/12085

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık hakkında mühür bozma suçunda;

6352 sayılı Yasanın Geçici 2.maddesinin 2.fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararının sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvurularının geçerli olduğu Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra kurulan hüküm hukuken geçersiz olup, mühür bozma suçundan 12.07.2011 tarihinde verilen karara ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında mühür bozma suçundan kurulan 15.10.2012 tarihli hükme ilişkin sanık müdafinin temyiz itirazlarına gelince,

6352 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararının sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvurularının geçerli olacağı, ancak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra mühür bozma suçundan kurulan hüküm hukuken geçersiz olduğundan sanık müdafiinin bu suça yönelik konusu olmayan temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3-Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan 15.10.2012 tarihli hükme ilişkin katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,