Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/8265 K.2013/30215

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesinde, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesine göre yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan kamu davasının düşürülmesi hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.01.2013 tarih, 2012/6-1142 E.-2013/17 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi konut (işyeri) dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi durumda uzlaşma hükümleri uygulanamayacağı halde mahkemece suça sürüklenen çocuk (velisi) ile şikayetçinin uzlaşması nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan uzlaşma nedeniyle düşme kararı verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.