KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2013/9840 E., 2014/2611 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; I- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde; Suça sürüklenen çocuklar müdafinin, yüzüne karşı verilen 08.12.2010 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310.maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 20.01.2011 havale tarihli dilekçesiyle temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE II- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 esas, 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde yakınan kurum kablolarına verilen zararın mala zarar verme suçuna ilişkin olduğu ve sanığa yüklenen hırsızlığa teşebbüs suçundan doğan herhangi bir maddi zararın bulunmadığı ve adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında,
5271 sayılı CMK'nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması" koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, "Mağdurun zararının giderilmemesi nedeniyle..." biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2013/9840, K. 2014/2611, 4 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama