Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/11693 K.2014/15404

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 765 sayılı TCK'nın 492/1 ve 493/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerindeki suçun öğelerinin farklı olduğu; sanığın, gece saat 00:15 sıralarında hırsızlık amacıyla müştekinin ikinci katta bulunan konutuna alt katta bulunan pencere korkuluklarından tırmanarak çıkıp, konuttan bir şey alamadan balkon camını kırarak atlayıp kaçtığı sırada yakalanması biçimindeki oluşta;

sanığın ikinci kattaki konuta girmek için tırmandığı yüksekliğin, 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesi kapsamında şahsi çeviklik gerektirip gerektirmediği tespit edilip sonucuna göre, konuta şahsi çeviklikle girildiğinin belirlenmesi halinde eylemin.

765 sayılı TCK.nun 493/1, 61 ve 81/2. maddelerine uyan suçu, 5237 sayılı TCK.na göre ise, 142/1-b, 143, 35 maddelerine uyan hırsızlığa teşebbüs suçunun yanı sıra, aynı Yasanın 116/4. ve 151/1. maddelerine uyan konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilerek;

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanığın yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçları yönünden CMK.nun 253 ve devamı maddeleri uyarınca uzlaşma olanağı da araştırıp değerlendirilerek,

her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, 765 sayılı TCK.na göre usulüne uygun araştırma ve nitelendirme yapılmadan eylemin, anılan yasanın 492/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu ve bu madde uyarınca kurulan hükmün lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,