Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/12815 K.2015/15536

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya kapsamına göre; sanığın, öğrenci olan ve aynı evde ikamet eden müştekilere ait suça konu eşyaları çalması şeklinde gerçekleşen olayda sanığın, müştekileri tanımaması karşısında, eyleminin üç farklı hırsızlık suçunu oluşturduğuna ilişkin delillerin

nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek şekilde açıklanıp belirlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Müştekilerin kolluktaki ifadelerinde; 27/10/2011 günü saat 22:00 ile 01:30 arasında uyuduklarını ve sabah saat 06:00'da olayı fark ettiklerini söylemeleri, sanığın da suçunu kabul etmemesi karşısında; "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince suçların

gündüz işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın TCK'nın 143/1. maddesiyle artırılması ve konut dokunulmazlığını bozmak suçundan aynı Kanun'un 116/1. maddesi yerine 116/4. maddesinin uygulanması,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen, velayet hakkından,vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri yönünden koşullu salıvermeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

4-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 116/1-4 ve 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 10 ay kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/1-a, 52/2-3. maddesine göre adli para cezası seçenek yaptırımına çevrilerek 6.000, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildikten sonra taksit sayısının iki yılı geçemeyeceği gözetilmeden, taksit sayısının yirmibeş olarak belirlenmesi suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,