Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/14623 K.2015/18253

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012 / 6-1309 E., 2013 / 258 K. sayılı ve 21.05.2013 tarihli kararında da belirtildiği gibi ceza muhakemesinin en önemli ilkelerinden biri olan “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan delillerin bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı göz ardı edilerek ulaşılan ihtimali kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir şüphe ve başka türlü bir oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;sanığın savunmasında, hırsızlık suçundan 2 ay önce müştekinin evine girerek yağma suçunu işlediğini, vantilatör yüzeyinde tespit edilen kendisine ait parmak izlerinin o zamandan kaldığını beyan etmesi ve bu parmak izlerinin tespit edildikleri yüzeyde 66 günlük süre zarfında kalabileceği gibi yeni oluşmuş bir parmak izi de olabileceğine dair düzenlenen İstanbul Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Adli Belge İnceleme Şubesi'nin 29/11/2012 tarihli raporu karşısında yüklenen suçları işlemediğini savunan sanığın bu savunmasının aksine, hukuka uygun, şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden, sanık hakkında yetersiz gerekçelere dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,