Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/15292 K.2015/20857

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun savunmasında suçlamayı kabul etmediği, olayın tek tanığı .’nın tüm aramalara rağmen bulunamadığından beyanının alınamadığı, tanık .’nın kollukta “..taksi durağının önünden geçtiğim sırada taksi durağının alt kısmından iki kişinin aşağı istikamete doğru koştuğunu gördüm ve taksi durağının önünde durdum, araçtan inmedim ve tekrar taksiyle aşağı doğru kaçan şahısların olduğu yere doğru hareket ettim ancak şahıslara rastlayamadım, tekrar aşağı sokaktan . sokak üzerinden taksi durağına geldiğim sırada plakalı aracın hızlı bir şekilde . sokaktan aşağı doğru indiğini gördüm.

Aşağı doğru kaçan iki şahsı karanlık olduğu için göremedim, teşhis edemem” şeklinde beyanda bulunduğu ve duraktan çıkan iki kişinin plakalı araca bindiğini söylemediği halde, gerekçeli kararda “tanık . aramalara rağmen adresinde bulunamadığından dinlenmesinden vazgeçilmiş, soruşturma aşamasındaki ifadesinde olay gecesi saat 03:50 sıralarında iki kişiyi aşağıya doğru koşarak giderken gördüğünü, bu şahısların plakalı araca binerek kaçtıklarını..” beyan ettiğinin yazıldığı anlaşılmakla.

5271 sayılı CMK'nın 210/1.maddesi uyarınca, olayın tek tanığı konumundaki tanık ..’nın beyanı alınarak, taksi durağından çıkan kişilerin plakalı araca binip binmediği kesin olarak belirlendikten sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,