Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/1571 K.2015/1441

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

2) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, anılan Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden; hırsızlık suçuna konu eşyanın değerinin azlığı gerekçesiyle TCK'nın 145. maddesi uyarınca cezada indirime gidilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 20/04/2009 tarihli tutanak içeriğine göre, sanıkların mağdura ait güvercinleri alarak eylemlerini tamamlayıp olay yerinden uzaklaştıktan sonra tesadüfen kolluk görevlilerini

görünce kaçtıkları ve durumu fark eden görevlilerce saklandıkları yerde suça konu güvercinlerle yakalandıkları ve bu şekilde sanığın eylemini tamamladığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 35. maddesinin tartışılması gerektiğine yönelen bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.