Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/16469 K.2015/20110

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık M.. Y..'in tüm aşamalarda üzerine atılı hırsızlık suçunu kabul etmemesi, tanık M..Ç..'ın gece 00.00'dan sonra durağa telefon gelmesi üzerine Ü..köyüne gidip sanık M..S..'i taksiyle alıp Muş ili Merkez ilçeye bıraktığını beyan etmesi, sanık M..

S..'in telefon numarasından hareketle TİB'den alınan iletişimin tespiti kayıtlarında suç tarih ve saatinde suça konu yerde bulunduğunu gösterir herhangi bir delilin bulunmaması ve sanık Ramazan'ın da diğer sanık Tevfik ile beraber içerisinde hayvan bulunan kamyoneti teslim etmek üzere sanık M.. S..'i kendisinin araması sonucu onunla buluştuklarına dair beyanı karşısında oluşa ve dosya içeriğine uygun olan mahkemenin sanık M..

S..'e ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki sanık M.. S..bakımından (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde yer alan hak yoksunluklarının kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde öngörülen velayet hakkından vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyları üzerindeki yetkileri yönünden koşullu salıverilmeye;