Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/17046 K.2015/22294

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre;katılan N..

Y..'ın 08/03/2012 tarihinde Niğde ilinde bulunan oğlunun yanına gittiği, evin bakım gözetim işlerini kızı olan müşteki Fatma'nın yapmakta olduğu müşteki Fatma'nın 09/03/2012 tarihinde annesinin evine gidip kontrol ettiğinde her hangi bir durumla karşılaşmadığı ancak müşteki Fatma'nın 11/03/2012 günü kontrol amacıyla annesinin evine gittiğinde eve mutfağın pimapen balkon kapısının zorlanarak açılıp içeriye girildiğini, misafir odasının kapısının kırılarak evin dağıtılmış olduğunu,

evden çalınan her hangi bir şeyin olmadığını farketmesi üzerine şikayet üzerine yapılan soruşturmada olay yeri inceleme raporuna göre herhangi bir iz bulgu tespit edilemediği,suç tarihinde olay yerine yakın yerde sanık İ.. A..'ın HTS kayıtları ile bulunduğu ve tanıklar E.. Ş.., D.. M.. ve A..

M..'in 16.04.2012 tarihli canlı teşhis tutanağı ile sanığı teşhis ettiğini belirtilmiş ise de tanıklar kovuşturma aşamasında şahsın yüzünü görmediklerini fiziki özellikleri nedeniyle sanığa benzediği için sanık olabileceğini belirterek soruşturma aşamasında teşhiste bulunduklarını beyan etmeleri ve duruşmada hazır bulunan sanığı tanıkların atılı suçları gerçekleştiren şahsın sanık olduğuna dair kesin ve net teşhislerinin olmaması,sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçları işlemediğini savunması karşısında sanığın üzerine atılı hırsızlık,mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarını işlediğine dair her türlü şüpheden uzak

mahkumiyetine yeter nitelikte kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde üzerine atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmesi,