Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/17401 K.2015/20962

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosyada bulunan kayıtlara göre, yoklukta verilen 12/02/2013 tarihli kararın, 18/02/2013 ila 22/02/2013 tarihleri arasında sanığa tebliğ edildiği, bu bakımdan sanığın 22/02/2013 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın kızı olan tanık B..T..'ın ifadesinde suçun işlenmesinden önce evden ayrılan son kişinin ve yine suçun işlenmesinden sonra eve gelen ilk kişinin kendisi olduğunu, evden ayrılırken kapıyı kilitlediğini, eve geldiğinde kapının kilitsiz olduğunu fark ettiğini söylemesi, kolluk görevlileri tarafından düzenlenen tutanaklarda kapı kilidinin sağlam olduğunun belirtilmesi, katılanın ifadesinde suç tarihinden önce kapı anahtarının kaybolduğunu belirtmesi, sanığın savunmasında, katılanın bir akrabasının anahtarı temin edip F..

D.. olarak söylediği kişiye verdiğini, adı geçenin, katılanın evindeki kasayı soyalım, evin anahtarı bende var dediğini söylemesi karşısında, sanığın, suç tarihinden önce haksız olarak ele geçirdiği anahtarla evin kapısını açtığı, daha sonra suça konu eşyaları çaldığı anlaşılmakla sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, sanığın hırsızlık suçunu işleyiş biçimi, kast yoğunluğu ve oluşan zarar dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.