Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/1778 K.2015/1049

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yüze karşı 25/04/2011 tarihinde verilen kararın sanık tarafından 02/05/2011 tarihinde temyiz edilmesi üzerine, mahkemece 19/08/2011 tarih ve 2011/78-418 sayılı ek karar ile “temyiz harcı yatırılmadığından temyiz talebinin reddine” karar verildiği, 25/08/2011 tarihinde tebliğ edilen ek karara karşı da sanığın 26/08/2011 tarihli başvurusunda "temyiz harcı olan 40 TL'yi ödeyecek gücü olmadığından" bahisle red kararını temyiz ettiği belirlenerek,

14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 13. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Dairelerine yapılacak temyiz başvurularında 40 lira harç alınması hükme bağlanmış ve anılan yasa maddesi Anayasa Mahkemesinin 20/10/2011 tarih ve 2011/54-142 sayılı kararı ile iptal edilerek,

iptal hükmünün kararın resmi gazetede yayımlandığı 28/12/2011 tarihinden başlayarak altı ay sonra (29/06/2012) tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de Anayasa Mahkemesinin iptal hükmünün gerekçesini Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Adil Yargılanma Hakkı kapsamında değerlendirdiği,

mahkemeye erişim hakkının engellenmemesi bağlamında belirlediği kriterlerden birisi olan, “ödeme gücü olmayanlar bakımından etkili adli yardım sisteminin olması” koşulunun ülkemizde yeterince bulunmamasına dayandırdığı gözetildiğinde, anılan hususun Anayasa Mahkemesinin iptal kararının yürürlüğe girmesi beklenmeksizin temel haklarla ilgili Uluslararası Sözleşmeleri ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları dikkate alınarak iç hukukta uygulanması gerektiği gözetilerek sanığın temyiz isteminin reddine dair 19/08/2011 tarih ve 2011/78-418 sayılı ek kararı kaldırılarak 25/04/2011 tarihli hükmün yapılan incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında mükerrirliğe esas alınan Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/04/2007 tarihli ilamında iki ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrirliğe esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,