Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/1833 K.2015/1690

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kullanma hırsızlığı suçunun oluşabilmesi için geçici yararlanma amacıyla alınan malın, kısa bir süre kullanıldıktan sonra sahibine geri verilmesi veya kolaylıkla bulunabileceği bir yere bırakılması, henüz bırakılmamış ise geri verilmek üzere alındığının açıkça anlaşılması ve iade amacının malın alınırken mevcut olması gerektiği, bu amacın da somut olaya ilişkin özelliklerin değerlendirilmesiyle anlaşılabileceği, dava konusu olayda ise;

sanıklar her ne kadar ifadelerinde mağdura ait otomobili gezmek için aldıklarını savunmuş iseler de, suça konu otomobilin olay yerinden ayrı bir sokakta trafik kazası yapıldıktan sonra terk edilmesi ve suç tarihinden altı gün sonra kolluk görevlileri tarafından bulunması karşısında, dosya kapsamına göre kapısı anahtarla açılan otomobilin yine anahtarla çalıştırılıp olay yerinden götürüldüğü nazara alındığında eylemin TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,