Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/18408 K.2015/22236

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak, anılan madde uygulamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın iş yerinde çalışmakta olan müştekinin yanına gelerek, telefonunun şarjının bittiğini, sim kartını takarak bir yeri aramak istediğini söyleyip müştekiden cep telefonunu istediği, bunun üzerine müştekinin kullanmakta olduğu cep telefonunu sanığa verdiği, ancak sanığın müştekinin iş yerinde bulunan diğer müşterilerle ilgilenmesinden faydalanarak, müştekiye ait cep telefonu ile birlikte olay yerinden ayrıldığı iddia olunarak açılan kamu davasında;

sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasında “Park pastanesi sürekli gittiğim yerdir, Cemil arkadaşım olur, telefonumun şarjının bittiğini söyledim, Cemil bana kendiliğinden al bunu kullan diyerek kendi telefonunu verdi, sim kartımı takıp Cemil'in telefonunu kullandım, daha sonra işimin bitmediğini söyledim, daha da kullanabileceğimi söyleyerek kapıya kadar yolcu etti, benim kız arkadaşımın yeğeni ile Cemil arkadaşlık yapıyordu, Cemil'in kız arkadaşı ile arası bozulmuş, benden kaynaklandığını düşündüğü için böyle bir iddiada bulundu, karakolda ifade verdikten sonra telefonu Cemil'e teslim ettim, yanımda arkadaşım O..

Ç.. de vardı, dinlenmesini istiyorum” dediği halde, O.. Ç.. isimli şahıs tanık sıfatı ile dinlenmeksizin, sanığın sonradan reddettiği müdafii huzurunda alınmayan ve başkaca delil ile desteklenmeyen kolluk ifadesi dikkate alınarak mahkemece “sanığın birbiri ile çelişen suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmediği” şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hükümlülüğe karar verilmesi,