Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/20739 K.2016/1343

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 21/1. maddesinde, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesinin "kast" unsurunu oluşturacağının hükme bağlandığı; aynı maddenin 2. fıkrasında ise olası kastın, kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde oluşacağının belirtildiği ve somut olayda TCK'nın 21/2. maddesinin uygulama koşulları bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 21/2. maddesi uyarınca hükmolunan cezadan indirim yapılıp eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin, kasten işlenen suçlarda hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanması mümkün olup hapis cezasının adli para cezasına çevrilmiş olması halinde anılan maddedeki hak yoksunluklarının uygulanamayacağı nazara alındığında, sanık hakkında hürriyeti bağlayıcı cezaya hükmedilmesinden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilip sanık hakkında hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesinden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek hükmün karıştırılması,