KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/21147 E., 2015/2053 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Ceza Mahkemesi
- Suç
- Karşılıksız yararlanma, mühür bozma
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 6352 sayılı Yasa'nın geçici 2.maddesinin 2.fıkrası uyarınca Dairemizin 27.07.2012 tarihli iade kararı sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olup, daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvuruları geçerli olduğundan, katılan vekilinin, mühür bozma suçundan 21.07.2009 tarihinde verilen karar ile elektrik enerjisi hırsızlığı (karşılıksız yararlanma) suçundan 21.02.2013 tarihinde verilen karara yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;
II- Karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise
02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın eylemi nedeniyle katılan kurumun uğradığı gerçek zarar miktarı bilirkişi tarafından belirlenerek, sanığa “katılan kurumun belirlenen zararını makul süre içerisinde gidermesi halinde 6352 sayılı Kanun'un Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına
karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve soruşturma sonucu delil takdiri yoluna gidilmek suretiyle yazılı biçimde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/21147, K. 2015/2053, 9 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama